

Bizim nesil çok iyi bilir İzmir fuarının o şaşaalı açılışlarını, tam bir ay süren o sabaha kadarki eğlence dolu günlerini. Bir film şeridi şu anda gözlerimin önünden geçiyor dostlar. Şu satırları yazıyorum ama gelin birde bana sorun…. Heyyyyyy benim o güzel günlerim.
Önümüzde ki sayılarımız da bazen o güzel neşe dolu günlerime de yer vermek istiyorum.
Kimler yok kimler….. Burada isimleri saymaya kalksam değil bu sayfa, bizim gazetenin bütün sayfaları yetmez. Hele bugün anlatacağım anımdan çok az arkadaşım var yaşayan.
Rahmetli Öztürk Serengil odaya telefon açtı. Efes’de kalıyoruz. “ Ulan yarın akşamüstü saat altıda Altay’ın eski futbolcularıyla Alsancak stadında maç yapacağız. “Sahimi lan” “Evet. Sen ne oynarsın?” Hatırladınız mı Çanakkale lisesinin Turgay Ercan’ını. “Ulan beni bütün Çanakkaleye sor benim lakabım Turgay Ercan” “Tamam. Yalçın oynar değimli ?” Zaten benimle tanışmadan önce Genç Milli de oynamış.”Tabii. O zaten Genç Milli olmuş daha önce”. Forvet oynar. Yani sizin anlayacağınız benim ortak Yalçın bugünkü Guiza’dan bin misli iyi. “Tamam, akşama konuşalım.” Ayakkabı, forma, tozluk her şey var. Altaylılar verecekler”.
Ertesi gün toplandık ver elini Alsancak stadyumu. Bizde kimler yok kimler. Ateşböcekleri Ercan ve Yalçın, Öztürk Serengil, Şakir Öner Günhan, Fikret Hakan, Sadri Alışık, Efgan Efekan, Ahmet Sezgin, Adnan Şenses, Hüseyin Baradan, Ekrem Bora, Nuri Sesigüzel, Berkant…. Daha kimler kimler.
Şimdiki futbol federasyonu başkanımızın dedesi Osman Kibar o zaman İzmir Belediye Başkanı tribün de oturuyor. Gırgırına gelmiş.
Alsancak sahası o zaman toprak, kömür, kum karşımı. Maç başladı. Bana bir şut geldi. Tuttum. Tutuş o tutuş. Zaten bir daha gelenleri hiç tutamadım. Yahu sağa atlıyorun kalçamın sağı yırtılıyor. Sola atlıyorum kalkıyorum can çekişiyorum. Takımın kaptanı Sadri abi ama Öztürk idare ediyor. Her gol yiyişimde ne anam k alıyor ne sülalem.
Yalçınla Adnan Şenses birer tane attılar ama ben gene şimdi pek iyi hatırlamıyorum ama galiba 8 yedim. Maç bitti. Gene aynı Çanakkale’de ki gibi küfürleri yiyen ben gariban oldum. Ne yapayım ya o zaman sahalar çimen değildi ki. Çimen olsaydı biz sorardık onlara.
Burada şu anda yaşamayan tüm takım arkadaşlarımı rahmetle anıyorum. Ramazan ayı yaklaştı dualarımı gönderiyorum onlara gözlerimden yaşlar akara
HEY GİDİ GÜNLER HEY…
